Category: Poems Page 1 of 5

तिनपाते माया | कविता |

Sticky post

नागबेली झै केश,
जुनेलि रात झै चम्किलो मुहार,
सागर झै गहिरा आँखा,
अनि कर्कलाका पातमा टिलपिल टिलपिल सितका थाेपा जस्तै ओठ। 

आहा! कत्ति सुन्दर अनि कत्ति मनमाेहक। 

मनका कुना कुनामा लुकाउँ जस्तै लाग्ने,
मुहार हेर्दा मात्र पनि भाेक प्यास सबै भाग्ने,
एक स्पर्श मात्रले पनि भावनाका सबै बाेटभरि खुसिमात्र जाग्ने।

आहा! कत्ति सुन्दर अनि कत्ति मनमाेहक।

असार मासकाे झरि मन पर्दैन थियाे,मलाई 
आज, तिमीलाई सम्झदा मात्र पनि थाेपा थाेपा सँग रुझ्न मन लाग्छ,

बसन्तकाे बतास मन पर्दैन थियाे,
“मलाई आज, तिमीलाई हेर्दा मात्र पनि, त्यहि बतास सगँ उड्न मन लाग्छ।


आहा! कत्ति सुन्दर अनि कत्ति मनमाेहक।
तिम्रै हासाेमा हराउँ लाग्छ,
तिम्रै बाेलिमा डराउँ लाग्छ,
आफ्ना सबै सबै केवल 
तिम्रै अधीन गराउँ लाग्छ।

साचे याे मन,तिम्रै हातमा,
खाए कसम,बिताउने बाकि जीवन तिम्रै साथमा,
साथ छाेडि कहिल्यै नजानु है,
दुःख अनि अधेरि रातमा।

Ganesh Kc

You Just Watch | Poem |

Sticky post

You just watch!
when I start to sing, you just watch!
it will be insane
cuz the stars will fall as rain
because they have sensed my pain
which underwent through all my vein
and if I start to cry
even the god will tell the lie
cuz he knows that I cant hear the truth again.

when i start to paint,
you just watch! slowly the colours will fade out
cuz they know if i do, I’ll spill all my heart into
& it will be harder for me
to head out i will unsee the mess thats laid out, infront of me.
Still got feelings to splayed out
& never realize this heart has been played out.

when I start to blame,
you just listen!
the voices in my head,
wet pillows on my bed will enflame
and claim cuz every night they fail to explain, me.
that it’s now lame to have flame
of getting back to the same
even after all these of what we’ve became.

when I start to write,
you just watch! how my hands will shake
cuz they’ve known how it feels
when been held they were like sheilds
& now all the warmth is gone
they feel like burned, they feel like torn
been suffering too long for doing nothing wrong
but what hurts most is seeing you unconcerned.

— Thapa Monicaa

Anecdote Of My Every Night | Poem | Sandesh Kayastha |

Sticky post

When world sleeps,

You come to my dream,

To feel each other shadows,

To make me listen whispering of your laughter,

Now it’s a time,

Time to say; your voice is all that I need,

To soothe me to sleep.

As I lie in my bed,

Becoming the helpless; thinking about you,

Wishing to be your blanket,

To get a cuddle the whole night,

Until you open up your eyes to the first signs of daylight.

In the nights I hear myself,

In the scupper ship,

Thinking and sinking into ocean thoughts,

You as a life jacket, you as a thought,

Helping me with your gentle heart.

When the windbreaks on my roof,

I can listen to the whispers and blows of your name;

Feeling your redolence,

Bringing your scent and rain of kisses.

Sandesh Kayastha

के उनी मेरी हुन् ?

Sticky post

त्यही चौतारोमा उनी कसैलाई कुरिराखेकी छिन…. शायद बर्षौदेखि, शताब्दीदेखि या फेरी जन्मौं जन्म देखि….उनलाई हेर्दा यही भान भयो….निश्चल, अविरल, अटुट उनि त्यस स्थानमा प्रतिक्ष्यारत छिन….उनका शरीरका स्वरुपहरु बदलिएका होलान….क्लिस्ट चम्किला उनका आवरण खुम्चिएका महसुस होला…तर उनको विश्वास, आधार अनि सहअस्तित्वको यात्रा निरन्तर उही गतिमा अघि बढदैछ…

बिहानको मिर्मिरे उज्यालोमा होस् या सन्ध्याकालिन झिसमिसे साँझमा दिनहुँ उनलाई केहि पल मन्त्रमुग्ध भइ नियाल्नु मेरो दिनचर्या नै बनेको थियो …. लाग्थ्यो केहि थियो उनीसंग, कुनै जादुमयी शीतल उर्जा….जो सदा मलाई उनितर्फ खिच्थ्यो…..यति मात्र कहाँ हो र? बेलुकीपख नीद्राको यात्रामा जानुपूर्व उनको बारेमा सोचेबिना निदाउन सक्तिनथे….. कहिलेकाहीं म आफुलाई प्रश्न गर्छु, कतै मलाई उनीसंग असीम प्रेम त भएको छैन ….मेरो झुकाब उनीप्रति बढ्दै थियो…..

यी सब चिजबाट अन्जान बेखबर उनि अझै पनि कसैको प्रतिक्षामा थिइन्…. पश्चिमतर्फ बहने शीतल हावाको वेगले फैलिएका केश राशिलाई केहि बेग्लै उडान दिन्थ्यो…..गगनतर्फ लक्षित आँखाले हर बन्धनबाट मुक्त भइ असिमित फैलिने उनको चाहको प्रतित गराउथ्यो…. जमिनसंग नतमस्तक भइ जोडिएको शरीरले जीवनप्रतिको कृतज्ञता इंगित गर्थ्यो….. क्षण-क्षणको सूक्ष्म बचाइले कालजयी विराट जीवनको जीवन्तताको झल्को दिन्थ्यो…..

म उनीप्रति अझै खिचिदै गएँ….या भनौं, मभित्र म कम उनि बढी समाहित भएकी छिन….या फेरी, अब म मेरो हैन केवल उनको भएको छु…. उनीबाट मतर्फ मोडिएको गहन शान्तिको पवित्रतालाई अझ धेरै समाहित गर्ने न साहस न त क्षमता नै मभित्र रह्यो….तप अनि जपले रापिएकि तेजस्वी उनीभन्दा म रुग्ण थिएँ….धर्मराउदै गएका पाइलालाई अडिग बनाउने कोशिश गर्दै म उनितर्फ मोडिए….प्रश्नका छालहरू मभित्र सल्बलाउदै थिएँ…..म प्रश्न गर्छु- को हौ तिमी? कसको प्रतिक्षामा छौ? किन कुरिराखेकी छौ? जसलाई तिमी कुरिराखेकी छौ के उसलाई तिम्रो खबर छ? के उ आउने पक्का छ? पक्का छ भने, कहिले आउछ? के उसले तिम्रो कदर गर्नेछ? को हो उ तिम्रो? इत्यादी इत्यादी….प्रश्नका भेलहरु मेरो मुखारबिन्दबाट उनितार्फ़ बग्न थाले….

निमेषभरको गहन सन्नाटाले मलाई उनीभित्र प्रवेश गरायो…बस् उनको मधुर वाणीले मलाई बर्तमानमा झकझक्याउछ…..उनि भन्छिन- तिम्रा कुनै पनि प्रश्नको उत्तर दिन म असमर्थ छु….उ मेरो हो या हैन मलाई थाहा छैन तर म पुरको पुरा उसको हुँ…र म यसरी उसकी भइसकेंकी अब कसैको हुने मेरो मनसाय छैन..म हरेक अपूर्णतालाइ चिरेर अस्तित्वगत पूर्णतामा विलिन भइसकेकी छु….

म फेरी प्रश्न गर्छु- किन सदा उस अन्जानको लागि यत्रो तपस्या, प्रेम अनि कृत्य गर्छौ? उनी पून: भन्छिन- म उसका लागि हैन प्रेमका लागि गर्छु…..उसको अनुपस्थितिको शुन्यता भित्र मैले मेरो जीवनको पूर्णता पाइसके…प्रेम कदापि पनि रित्तो हुन्न….यसले त रित्तो बनाएर पनि भरेर जान्छ… प्रेम पूराको पूरा दिनू हो…दिनुले नै यति सघन तृप्ति दिन्छ कि अरू कुनै चाहको या प्राप्तिको गुञ्जाइस नै रहन्न….

म हच्किएं…जुन शानले म उनलाई मेरी बन भनेर भन्न जान लागेको थिएँ त्यसमा शतत पूर्णविराम   लाग्यो… तर म यत्तिमै सीमित भईन…उनि मेरी नभए पनि म उनको सदा भैरहनेछु….जीवनपर्यन्त अमरत्वको लागि….

— सुस्मिता फुयाल

Uncertainty Of Life | A Must Read | Poem |

I am so depressed and I am so happy.
I am so proud and I am so ashamed.
I feel loved and I feel hollow.
I feel stressed and I feel relieved.
I work a lot and I don’t work at all.
I help people and I don’t help people at all.
I know people and I don’t know anyone at all.
I know everything about myself and I know nothing about myself.
I read a lot and yet I know nothing.

I have a script
I don’t have a script.
I am a train.
I have the railway tracks.
But they are broken.
My wheels are damaged and rusted.
I will reach the station.
I will not reach the station.
But, my train will ultimately reach the destination.

I have faith in God.
I don’t have faith in superstitious beliefs.
I respect sage, priest, Father, Lord, Allah, Monk, Ishwor and all
I don’t respect ego-centric beneficiary actions of them.
I trust in people.
I don’t trust their malice.

I am depressed and happy.
Depression is my past.
Depression is my present.
Depression is my future.
Depression is my regret.
Depression is my honor.
I will die depressed.
And I will die satisfied.

-Kuldeep Keshari

Page 1 of 5

Copyright © Nepthage - Amateur Nepali Writers' Blog 2020. All rights Reserved

Translate »